Seyircinin sahnedeki olayı doğal, kaçınılmaz ve değişmez kabul etmesini zorlaştıran; tanıdık olanı yeniden görülebilir ve tartışılabilir hâle getiren Brechtçi ilkedir. Oyuncunun rolü göstererek oynaması, sahne araçlarının gizlenmemesi, şarkılar ya da başlıklarla akışın kesilmesi kullanılabilir; amaç duyguyu bütünüyle yok etmek değil, duyguyla birlikte eleştirel mesafe kurmaktır.
Bkz. Bertolt Brecht; Epik tiyatro; Estetik mesafe.
Tanım için başvurulan kaynakBertolt Brecht — Brecht on Theatre: The Development of an AestheticKaynağı aç ↗