Yaratıcı dramaya başlangıç

Adıgüzel, yaratıcı dramayı doğaçlama ve rol oynama gibi tekniklerden yararlanan; bir grup ve lider eşliğinde, yaşantılardan hareketle yürütülen bir süreç olarak ele alır. Bu çerçeve, her oyun ya da canlandırmanın kendiliğinden yaratıcı drama sayılmaması gerektiğini düşündürür.

Bowell ve Heap, süreçsel drama planlamasını kuram ile uygulamayı buluşturan, adım adım ele alınabilen bir süreç olarak sunar. Buradan hareketle yalnızca bir teknik adı seçmenin değil; öğrenme amacıyla dramatik eylem arasındaki bağı görünür kılmanın yararlı olabileceğini düşünüyoruz.

Bowell ve Heap’in süreçsel drama planlama yaklaşımı; dramatik bağlamın, rolün ve eylemin birlikte düşünülmesine alan açar. Bizim pedagojik çıkarımımız, gerilimin yalnızca ses veya hız artışıyla değil; sonuç doğuran bir belirsizlik ve karşıt ihtiyaçlarla da kurulabileceğidir.

Neelands ve Goode, drama çalışmasını çok sayıda dramatik uzlaşım ve tekniği işlevleriyle birlikte düşünmeye çağırır. Bu kaynaktan yaptığımız çıkarım, role girişin yalnızca görünüşe değil; süreçte üstleneceği ilişki, bilgi veya sorumluluğa göre seçilmesinin daha anlamlı olabileceğidir.

Adıgüzel’in önerdiği aşamalar hazırlık-ısınma, canlandırma ve değerlendirme-tartışmayı birbirine bağlı bir bütün içinde ele alır. Buradan hareketle değerlendirmeyi yalnızca doğru cevabı arayan bir kapanış olarak değil, yaşantıyı anlamlandıran ve gerektiğinde süreçte duraklar açan bir alan olarak yorumluyoruz.